Michnikowszczyzna michnikowszczyzna

"Rafał A. Ziemkiewicz - po \"Viagrze mać\", \"Frajerach\" i \"Polactwie\" proponuje polskiemu czytelnikowi kolejną dawkę kontrowersyjnej publicystyki w swojej najnowszej książce pt. \"Michnikowszczyzna. Zapis choroby\", gdzie wnikliwie analizuje działalność Adama Michnika i bezpardonowo rozprawia się z wizerunkiem redaktora naczelnego \"Gazety Wyborczej\" jako głównego ideologa postkomunizmu. Nie oszczędza również ludzi z nim związanych. Ziemkiewicz odpowiada na pytania: jaki rzeczywisty wpływ miał Adam Michnik na kształtowanie \"nowej\" Polski po 1989 roku? w jaki sposób wykorzystywał potencjał \"Gazety Wyborczej\", jednego z najpoczytniejszych dzienników, do kreacji sposobu myślenia jej odbiorców? dlaczego tylu ludzi z jego otoczenia bezwzględnie uległo jego wpływowi i bezkrytycznie przyjmowało jego słowa, uznając je za prawdziwe i niepodważalne? \"Michnikowszczyzna - to nie tylko zespół głoszonych przez Michnika tez i postulowanych przez niego zachowań. To grono ludzi, współtworzących jego propagandową linię w \"Wyborczej\" i w innych, poddających się jej wpływowi mediach. To przede wszystkim liczne grono adresatów tej propagandy, związanych z Michnikiem emocjonalnie w stopniu nie mniejszym, niż wykpiwane na salonach moherowe babcie przepojone są podziwem dla księdza Rydzyka. To rzesza polskich inteligentów i jeszcze liczniejsza - półinteligentów, którzy ulegli graniczącemu z amokiem uwielbieniu dla redaktora naczelnego \"Wyborczej\" jako wyroczni etycznej, politycznej i intelektualnej\"." – rupert